یا به کرمت دستم را پر کن

یا دلم را از آرزوها خالی کن

دوستی نیز گلیست

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ی ترد ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است آنکه روا میدارد

جان این ساقه ی نازک را دانسته بیازارد

                                                  همیشه لحظه ی آخر

                                                                              خدا نزدیکترمیشه

گردش چرخ نگردد به مراد دل کس               غم بی مهری این گنبد دوار مخور

در جهان گریاندن آسان است

                                                      اشکی پاک کن

                         شاید خدا حرفی برای گفتن داشته باشد

که یک دقیقه بیشتر باهم بودن را باید جشن گرفت.

                                                                یلدا مبارک

                                                        مرغ امید من از شدت غم می میرد

دل به رویای خوش خاطره ها می بندم

                                                        باز هم خاطره ها دست مرا می گیرد

و به دست بیاور آن چیزی را که نمی توانی فراموش کنی

و دلم بس تنگ است،بی خیالی سپر هر درد است باز هم میخندم آنقدر میخندم که غم از دل برود...